هیچ تعریف جهانی برای "ساییدگی و پارگی" وجود ندارد. عموماً اعتقاد بر این است که سایش پدیده تخریب مداوم یا از بین رفتن مواد روی سطح کار یک جسم در حرکت نسبی است. همچنین راه‌های زیادی برای طبقه‌بندی سایش وجود دارد، اگر بر اساس مکانیسم سایش تقسیم شود، می‌توان آن را به سایش ساینده، سایش چسب، سایش خوردگی، سایش فرسایش، سایش خستگی تماس، سایش ضربه، سایش فرسایشی و دسته‌های دیگر تقسیم کرد. در زمینه صنعتی، سایش ساینده و سایش چسب بیشترین نسبت خرابی سایش قطعه کار را به خود اختصاص می‌دهند و حالت‌های شکست سایش مانند فرسایش، خوردگی، خستگی و فرسودگی اغلب در عملکرد برخی از اجزای مهم ایجاد می‌شوند، بنابراین به طور فزاینده‌ای ارزش دارند. در شرایط کاری، چندین فرم سایش اغلب به طور همزمان یا متوالی ظاهر می‌شوند و برهم‌کنش شکست سایش شکل پیچیده‌تری را ارائه می‌دهد. تعیین نوع شکست سایش قطعه کار مبنای انتخاب یا توسعه معقول فولاد مقاوم به سایش است.
علاوه بر این، سایش قطعات یک مشکل مهندسی سیستم است و عوامل زیادی بر سایش تأثیر می‌گذارند، از جمله شرایط کاری (بار، سرعت، حالت حرکت)، شرایط روانکاری، عوامل محیطی (رطوبت، دما، محیط اطراف و غیره)، عوامل مواد (ترکیب، ساختار، خواص مکانیکی)، کیفیت سطح و خواص فیزیکی و شیمیایی قطعات. تغییر در هر یک از این عوامل می تواند میزان سایش و حتی مکانیسم سایش را تغییر دهد. مشاهده می شود که عامل ماده تنها یکی از عوامل موثر بر سایش قطعه کار است و برای بهبود مقاومت به سایش فولاد باید از سیستم اصطکاک و سایش به طور کلی تحت شرایط خاص شروع کرد تا به نتایج مورد انتظار دست یافت.
